woensdag 22 februari 2012

Kunstenaar Hilda Kernell-Hettema

groningen-centrum-kunst-kunstenaar hilda kernell-hettema
Wonend in de wijk Paddepoel heeft Hilda haar atelier aan het A-Kerkhof in het centrum van Groningen. Vanuit haar atelier kijkend over het centrum van Groningen en de mooie Aa-Kerk die als het ware als bouwpakket naast je atelier staat.
Hilda is van oorsprong een geboren Amsterdamse en studeerde psychologie. Grootvader was naast huisschilder zondagsschilder. Haar broer Tetman
tetman hettema
Hettema, inmiddels overleden, was een erkent schilder en tekenaar en één van haar inspiratiebronnen. Reden voor haar het werk van haar broer in een schitterend boekwerk te bundelen. Hilda heeft als psychologe gewerkt in Stockholm in Zweden en is getrouwd met een Zweed. Naast haar werk hield ze zich bezig met het schilderen en heeft menig maal in Stockholm geëxposeerd. Zowel haar als de aangetrouwde familie kenden vele kunstenaars welke een belangrijke rol hebben gespeeld in haar ontwikkeling.




Terug in Nederland, vanwege de werkzaamheden van haar man, heeft Hilda, naast het schilderen, gewerkt als museumdocent in de kunstmusea van Amsterdam.

Hilda's schilderijen zijn figuratief zonder de werkelijkheid op directe wijze na te bootsen. Als toeschouwer krijg je de ruimte om er met eigen ideeën naar te kijken. En inderdaad, elk werk heeft een verhaal of je kunt er wel een verhaal van maken. Je komt tot de ontdekking dat de psychologie een rol in haar werk speelt. Mens en natuur staan heel centraal in haar werk en met name de drieluiken die op een bijzondere wijze tot stand gebracht worden. Naast het schilderen heeft Hilda illustratie voor onder meer kinderboeken gerealiseerd onder de titel Flora's winterslaap.




Het was een bijzondere ontmoeting vanmorgen, genietend van het uitzicht, en geïnteresseerd raken in de werken van een kunstenaar en de achtergronden. Zij nodigt u van harte uit haar werk te komen bewonderen.
Het bordje onbewoonbaar verklaarbare woning is een herinnering aan "haar studentenwoning in Amsterdam aan de Brouwersgracht.

Alle foto's: klik hier    Alles over de kunstenaar en haar exposities: klik hier





woensdag 8 februari 2012

Schrijver en publicist Heinz Wallisch overleden


heinz wallisch - levend in zijn bibliotheek

heinz wallisch
Groningen, 1945 - 2012 Gisteren nog gemaild echter zonder antwoord en vanmorgen nog gebeld zonder gehoor. Ik maakte me ongerust over zijn gezondheid en dan op eens een bericht in de pers. Deze bijzondere man waar ik de laatste jaren een goede band mee opgebouwd heb is niet meer. Zijn verhalen, zijn schrijven, zijn correcties. Ik zal hem missen. Rust in vrede waar je nog geen tijd voor had. Levende tussen zijn boeken, een ware bibliotheek en zijn lieve hondje Amber.

Mogelijk zijn laatste publicatie over jonge kinderen die volwassen spelen: Valentina Lisitsa














 








amber heinz wallisch zijn trouwe viervoeter
Zijn laatste mailbericht van 30 januari j.l.
Gôh, nog nooit gedaan, zal proberen.
Doch aan het eind van het stuk staat de link, en dan hoeft men niet terug, aangezien men de tekst reeds heeft gelezen.
Toch ga ik zoeken of ik het in jouw advies verpakte Openen in.... kan vinden.

"Digibeet, digibeet," zei de dominee.
Heinz Wallisch is overleden. Hij is bij veel Groningers bekend als de man met de vele schrijfsels, en websites over boeken, maar ook van componisten en klassieke muziek wist hij ontzettend veel.





Voor Profiel werkte hij als co-auteur mee aan het boek over het Noord Nederlands Orkest. ‘Nadat Heinz Wallisch gistermiddag niet verscheen bij het overleg over het Jubileumboek van het Noord Nederlands Orkest dat in november moet gaan verschijnen verschijnen, en wij op geen enkele wijze contact met hem kregen, heeft hoofdauteur prof.dr. J.M. Minderhoud de politie gewaarschuwd. Heinz Wallisch bleek overleden te zijn’, zo meldt Jannine van Meerendonk, uitgever bij Profiel

Kunst Schilderen Jolanda Meesters

kunst-jolanda meesters-tima haar muze
Bij velen inmiddels bekent, Jolanda Meesters, tot voor kort een kunstenaar uit onze wijk. Eind vorig jaar is Jolanda verhuisd naar Ezinge. Naast een vrijstaande woning een atelier waar zij al haar activiteiten heeft onder gebracht. Op haar website vindt u alle relevante informatie waaronder dit filmpje van een recente expositie.

Haar vrije werk toont haar fascinatie voor een betoverende wereld. Het bestaat uit macro foto’s van composities van objecten waarbij zij veel gebruik maakt van glas, water, gel en andere transparante materialen. Hier maakt zij vervolgens schilderijen in olieverf van. Diepte, kleur of de suggestie van ruimtelijkheid op het platte vlak wil ze benadrukken.
Esthetiek staat hoog bij haar in het vaandel. Vaak hebben de beelden één kleur als boventoon, waardoor haar werken  niet alleen mysterieus maar ook harmonieus zijn.

Jolanda is lid van het kunstenaarscollectief Huis ter Heide

Een aantal van haar werken: klik hier

dinsdag 7 februari 2012

Kunst Beelden Groningen Schoolmeisje in minijurk


Aan  de Nassaulaan in de Oranjewijk treffen we deze jonge dame aan. Jonge ontluikende vrouwen zijn een belangrijk thema in het werk van Wladimir de Vries. Het figuur met het smalle middel, de kleine borsten en het korte jurkje een kinderlijk uiterlijk. Haar houding heeft iets van een verlegen meisje. Maar de benen en armen zijn fors en geven de figuur een volwassen uitstraling. Behalve dat de kunstenaar ontluikende vrouwelijkheid heeft willen uitbeelden, kan er nog een tweede reden zijn waarom De Vries het meisje zo geproportioneerd heeft. Een beeld dat buiten staat, verliest volgens de kunstenaar altijd aan volume door de ruimte eromheen. Daarom maakte hij het vaak iets zwaarder, dikte hij bepaalde lichaamsdelen aan om de beeldende kwaliteit optimaal tot zijn recht te laten komen.

Het beeld kreeg in 1972 een plek bij een basisschool aan de Siriusstraat in de wijk Paddepoel. Sinds 1991 staat het meisje in de middenberm van de Nassaulaan.
Van Wladimir de Vries staan in de stad meerdere beelden. De meest bekende zijn ‘Landbouw en Veeteelt’, oftewel ‘Blote Bet’ op de Herebrug, ‘Het Veulen’ aan deRadesingel en ‘De Wisent’ in het Noorderplantsoen. Zijn werken - alle figuratief van aard - zijn gerealiseerd in de periode van ongeveer 1950 tot 1980. Dat was juist de tijd waarin een overheersende voorkeur voor abstracte kunst begon te ontstaan. Maar Wladimir de Vries bleef in zijn oorspronkelijke - traditionele - stijl werken. De eigenzinnigheid van De Vries kenmerkt ook zijn beelden waaruit trots en welbehagen spreekt.

zondag 5 februari 2012

Kunst - Maastricht Bonnefantenmuseum - De Schatten uit Moskou

maastricht-bonnefantenmuseum-atelier
Het Bonnefantenmuseum is een museum voor beeldende kunst in Maastricht.
Het is een van de drie provinciale musea in Limburgs Museum. De naam Bonnefanten is
afkomstig van het Bonnefantenklooster in de binnenstad van Maastricht, waar het museum van 1951-1978 gevestigd was. De website van het museum vermeldt hierover: "In de volksmond had dit convent in de 18e eeuw de benaming Couvent des bons enfants (klooster van de goede kinderen) meegekregen, omdat de jeugd bij de kloosterzusters zo voorbeeldig werd opgeleid. Weldra stond ook het klooster in het Maastrichtse spraakgebruik bekend onder de naam Bonnefanten".





Gebouw
maastricht-bonnefantenmuseum
Met de raketvormige, 28 meter hoge toren aan de Maas is het Bonnefantenmuseum één van de belangrijkste moderne landmarks in Maastricht. Ondanks de opvallende verschijningsvorm van de toren oogt het museum klassiek. De gevels zijn afgewerkt in rode baksteen, trachite rosso en Ierse hardsteen. De toren is bekleed met zink.


maastricht-bonnefantenmuseum-expositieruimte
Collectie
De museumcollectie bestaat grotendeels uit een vaste collectie oude kunst van zowel schilderkunst als beeldhouwkunst uit de periode 1200-1700, en een vrij recentelijk ontstane collectie hedendaagse kunst. Daarnaast worden er regelmatig wisselende tentoonstellingen georganiseerd waaronder de schatten uit Moskou. Oude kunst tot 1850 De afdeling oude kunst bevindt zich op de eerste verdieping (momenteel gepresenteerd in combinatie met hedendaagse kunst). De nadruk ligt op vroeg-Italiaanse schilderijen en 16e en 17e eeuwse Zuid-Nederlandse meesters. Op de eerste etage bevindt zich tevens de belangrijke collectie middeleeuwse houtsculpturen en de zgn. Neutelings-collectie (middeleeuwse sculpturen en religieuze gebruiksvoorwerpen van hout, marmer, ivoor, albaster en metaal).

Vele foto's van de collecties en de omschrijvingen: klik hier

zaterdag 4 februari 2012

Beelden Groningen Paddepoel Groeisymbool


groningen-paddepoel-pleiadenlaan-groeisymbool

groningen-paddepoel-pleiadenlaan-groeisymbool
Aan de Pleiadenlaan hoek Zonnelaan naast de voormalige Rabotoren staat een sculptuur Groeisymbool. Deze sculptuur kreeg in 1972 een plek in de vijver bij het destijds nieuw opgeleverde hoofdkantoor van de Rabobank aan de Pleiadenlaan. Opdrachtgever Rabobank schonk het kunstwerk een jaar later aan de gemeente Groningen.

De sculptuur bestaat uit drie hoge pylonen die recht uit het water oprijzen en omringd worden door veertien uit het water omhoogstekende schotsvormige elementen. Een fontein spuit het water langs de pylonen omhoog en laat het op de schotsen klateren. Een onderwaterverlichting zet het fonteinbeeld ’s avonds in wit licht. Destijds omschreef kunstenaar Jacob van der Meij het kunstwerk als een symbool van openbarstende aarde, waarbij de drie uit het water oprijzende ‘poliepen’ en de helwitte verlichting bij nacht de oerkracht en energie van de aarde uitdrukken. Met Groeisymbool wilde Van Der Meij tevens een reactie geven op de huidige maatschappijstructuur “waarin overheerst een vervlakkend horizontalisme, een verkillende supermarktsfeer, een gebrek aan verwondering, aan huivering; aan emotie bij een opgaande zon, aan eerbied voor een eeuwenoude boom”. Het contrast tussen de kille maatschappij en een eeuwenoude boom wordt tot uitdrukking gebracht door respectievelijk het strakke gebouw en de grillig en organisch gevormde sculptuur.

Voor het vervaardigen van Groeisymbool volgde Van der Meij een opmerkelijk procédé. Als mallen gebruikte hij houten bekistingen die aan de binnenkant met piepschuim waren bekleed. Dit oppervlak ging hij met een lasapparaat te lijf, zodat delen van het schuim weg smolten en stukken samen klonterden. Na deze bewerking goot hij de mallen vol met aluminiumbeton dat stolde in deze grillige vormen – alsof het beeld niet door mensenhanden, maar door groei en erosie is ontstaan.

Jarenlang waren de onderwaterverlichting en de fonteinwerking van het beeld buiten werking gesteld. Met het stopzetten van alle fonteinen in de stad in 1973 meende de gemeente Groningen een zinvolle bijdrage te leveren aan de bestrijding van de oliecrisis. Pas twintig jaar later, in 1993, werd de fonteinfunctie van het kunstwerk in ere hersteld.

Meer beelden: klik hier




woensdag 1 februari 2012

Klassieke muziek André Rieu


limburg-houthem-beeld andré rieu

Op verzoek van een aantal bewoners uit de wijk het volgende opgemaakt:
André Léon Marie Nicolas Rieu (Maastricht, 1  oktober 1949) is een Nederlands violist en orkestleider die met zijn uitvoeringen van populair klassieke werken van onder andere Johann Straus bekendheid geniet bij het grote publiek. Hoewel zijn commerciële benadering hem op veel kritiek kwam te staan, is hij al twintig jaar populair bij een breed publiek over de hele wereld.

Biografie

Rieu groeide op in een muzikale familie. Zijn vader,  André Rieu sr., was dirigent van het Limburgs Symfonie Orkest. Deze liet hem reeds vanaf zijn vijfde vioolspelen. Van1968 tot 1973 bezocht hij eerst het Luikse, toen het Maastrichtse conservatorium (waar hij onder meer les had van Herman Krebbers), om in 1977 zijn studie af te sluiten met de "Premier Prix" aan de muziekacademie van Brussel. Daar ontwikkelde hij een voorliefde voor salonmuziek en vooral voor de wals, waarna hij het Maastrichts Salonorkest oprichtte. Hoewel dit toen nog voornamelijk ouderen als publiek had (voor wie de muziek een nostalgiasche betekenis had), groeide zijn succes snel en in 1987 breidde hij zijn ensemble uit tot het Johann Straus Orchestra.
De grote doorbraak kwam in 1994 met de Tweede Wals uit de Suite voor Variété van Dmitri Sjostakovitsj orkest Dmitri Sjostakovitsj, die een onverwacht (hit)succes werd. Sindsdien reist hij over de hele wereld met spektakels waar hij klassieke muziek, salonmuziek, operette, soundtracks en popmuziek speelt voor niet alleen doorgewinterde concertbezoekers, maar ook voor een publiek dat voorheen niet of nauwelijks naar orkestuitvoeringen ging.
In 2003 vierde André Rieu zijn zilveren jubileum als musicus. Rieu bespeelt een Stradivarius uit 1667.
Rieu is sinds 2002 ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw. Op 5 maart 2009 werd Rieu geridderd in de Franse Orde van Kunst en Letteren.


Beelden Groningen Centrum Hendrik de Vries

groningen-centrum-beelden-hendrik de vries-sint jansstraat
Op de Sint Jansstraat op het gras nabij de Martinikerk komen we het beeld van Hendrik de Vries tegen. Dit beeld is een eerbetoon aan de Groningse dichter en beeldend kunstenaar Hendrik de Vries (1896-1989). De figuur, bestaande uit het hoofd van De Vries en een vreemd samengestelde torso, roept een sfeer op die aansluit bij de gedichten en schilderijen van de kunstenaar. Wie opgaat in zijn werk komt namelijk in een onheilspellende droomwereld terecht. Desolate vulkanische landschappen, boosaardige sprookjes, de vurige gratie van Spanje (het land van zijn reizen en dromen), hunkering naar erotiek en bedreigende vrouwenfiguren zijn dan ook de belangrijkste thema’s in het werk van De Vries.

Norman Burkett heeft al deze elementen in het beeld uitgewerkt. Het bronzen beeld toont een soort droomfiguur met de kop van Hendrik de Vries. De vreemd samengestelde torso bestaat uit een aantal elementen die bij nadere beschouwing min of meer herkenbaar zijn. Zo is de gebochelde figuur met blote billen gedeeltelijk gehuld in een cape van een stierenvechter die tegelijkertijd tovenaarsbuidel en vleugel van een draak is. Verder zijn op zijn rug zijn ook een leeuwenkop, een jongensgezichtje, een oog, en het geraamte van een hand te herkennen.

De locatie van het beeld is niet toevallig gekozen. Hendrik de Vries was namelijk jarenlang werkzaam op het Groninger gemeentearchief, dat destijds gevestigd was in de Sint Jansstraat. Hij moet in die tijd een opvallende verschijning zijn geweest. De Vries liep altijd, of het nu zomer of winter was, in een hemd met Schillerkraag (openvallende kraag). En wanneer hij dossiers naar het stadhuis moest brengen, vervoerde hij die - zo gaat het verhaal - op zijn hoofd.